هدف: در پژوهش حاضر، به بررسی و مقایسه اثربخشی درمان اختلال بیان نوشتاری در دانش‌آموزان دوره ابتدایی با علائم اختلال نوشتاری در دوره ابتدایی با استفاده ازمدل شناختی انگلرت  و مدل شناختی سکستون و همکاران  پرداخته شده است. روش: روش پژوهش حاضر طرح آزمایشی است. جامعه پژوهشی شامل کلیه دانش‌آموزان مبتلا به اختلال بیان نوشتاری مشغول به تحصیل در شهر اصفهان بودند. آزمودنیهای پژوهش، به شیوه تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند و به تصادف در 8 گروه 5 نفری (کنترل و آزمایشی) توزیع شدند.آزمودنیهای گروه آزمایش اولیه روش POWER (بس نوا) را طی 35 جلسه و در پنج مرحله مجزا، آموزش دیدند.آزمودنیهای دیگر گروه آزمایش دوم روش TREE را طی 40 جلسه آموزش دیدند. برای گردآوری یافته‌ها از سه پرسشنامه: تحلیل محتوای بیان نوشتاری، اختلالات عاطفی- رفتاری راتر، و آزمون خواندن و املای فارسی، استفاده شده است، که پرسشنامه آزمون خواندن و املای فارسی برای غربالگری آزمودنیهاست. آزمودنیها در سه مرحله، قبل از اجرای متغیر مستقل، پس از اجرا و سه هفته بعد از اتمام دوره آموزشی مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته‌ها: روش POWER , TREE  در بهبود بیان نوشتاری دانش‌آموزان دختر و پسر تأثیر مثبت داشته است و از نظر میزان تأثیر، یکسان بوده‌اند. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش حاضر نشان‌ دهنده اثر مثبت در روش مداخله‌ای استفاده شده بر کارآمدی بیان نوشتاری دانش‌آموزان است؛ لذا این دو روش را می‌توان در مدارس و مراکز تربیت معلم، به عنوان روش تدریس و در کلینیکهای اختلال یادگیری و مشاوره‌ای به کار برد.