هدف: این تحقیق باهدف ارزیابی تأثیر موسیقی در درمان بیشفعالی و عدم تمرکز کودکان 6 تا 12سال شهرکرد انجام شد. روش: این پژوهش از نظر تجزیهوتحلیل نیمه آزمایشی و از نوع پیشآزمون–پسآزمون همراه با گروه کنترل نابرابر است. جامعه آماری تحقیق شامل کودکان 6 تا 12 سال مبتلابه اختلال بیشفعالی و عدم تمرکز در مراکز مشاوره بهزیستی شهرکرد بودند.ابتدا تعداد 30 نفر از کودکان مزبور به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایشی و گواه(15 نفره) جایگزین شدند.گروه آزمایش مداخله موسیقی را براساس نت نوشت پروتکل موسیقی درمانی وبهره گیری ازتاثیرات ریتم ، حرکت موزون ، تلفظ ریتمیک کلمات را به گونه ای متفاوت مورد توجه قرار دادهدر 10 جلسه یکساعته،هفتهای دو جلسه دریافت نمودند؛ اما گروه کنترل مداخلهای دریافت نداشتند.ابزار جمعآوری دادهها در این پژوهش، پرسشنامه بیشفعالی کانرزو آزمون حافظه فعال مقیاس هوش وکسلر کودکان نسخه چهارمبود. دادهها با استفاده از نرمافزار SPSS24 تحلیل شد. یافتهها: آزمون کولموگروف اسمیرنوف نشان داد دادهها نرمال است. همچنین، چهار آزمون چند متغیره تحلیل کوواریانس «اثر پیلایی»، «لامبدای ویلکز»"، «اثر هاتلینگ» و «بزرگترین ریشه روی»؛نشان داد، موسیقی درمانی بر درمان عدم تمرکز و بیشفعالی تأثیر مثبت دارد.نتایج تحلیل کواریانس تک متغیری نیز تفاوت معنیداری را بین دو گروه آزمایش و کنترل در درمان بیشفعالی با مقادیر 33/5=F، 01/0P= واندازه اثر 291/0 ؛همچنین در درمان عدم تمرکز با مقادیر 84/13=F، 00/0P= واندازه اثر516/0 نشان داد. نتیجهگیری: موسیقیدرمانی میتواند به عنوان روشی مؤثر در درمان اختلالات بیشفعالی و عدم تمرکزکودکان مورداستفاده قرار گیرد. واژگان کلیدی:موسیقی درمانی، اختلال کودکان، بیشفعالی، عدم تمرکز.
